Ev / Arşiv (2019 Öncesi) / Genç Adam ve İhtiyar

Genç Adam ve İhtiyar

Kapıya doğru koştu genç adam. Kapının ardında karşısına çıkacak manzara karşısında çok heyecanlıydı. Attığı her adımda heyecanı kat kat artıyor, içinden, “Lütfen Allah’ım” diye dua ediyordu.

Kapıyı açtığında bomboş bir odayla karşılaşmıştı. Odanın tam ortasında duran not kağıdına görünce dizleri üstüne yığılıp kalmıştı. Umutsuzca ilerledi dizlerinin üstünde… Sadece tek cümle, başka söz yok, başka iz yok. Sadece tek cümle;

“Çok üzgünüm, dilemin, çok üzgünüm”

Elinde ki not kağıdı yere düşürmüş, aynı anda kendisi de aynı yere kapanmıştı. Anlam veremiyordu hiç bir şeye. Pişmanlık dolu ellerine baktı uzun uzun. Saçları terden alnına yapışmış, çürük tahtaların üzeri tozla kaplanmıştı. Toz bulutu içindeki saçları onu ilk kez rahatsız etmiyordu

Şimdi elinde sadece, bir not parçası ve dört duvar kalmıştı. Yalnızlık dolu dört duvar… Söylenmemiş onca kelimeyi, şimdi dört duvara haykırmaya hazırdı. Başını ellerinin arasına alıp parmakları saçlarının arasından geçirdi. Aklından birçok soru geçiyor her saniye kahroluyordu.

Bir ömür burada, bu şekilde hiç kıpırdamadan durmak istiyordu. Gözlerinden tek damla yaş kalmayıncaya kadar… Toz toprak içindeki giysilerine bakarak ağlamamak için yutkunuyordu. Her an isyan edebilirdi.

Güneş batıyor, gün bitiyor, pencereden sızan güneş ışınları bir ayrılığın hikayesini yazıyordu toz bulutlara. 

“Üzülme” dedi bir ses. Oldukça aşinaydı. Gencin ahşap zeminle bütünleşen kumaş ayakkabılarının yanına diz çöktü İhtiyar. “Üzülme” dedi. “Her şey takdiri ilahi.”

“Gitmemeliydi ihtiyar. Ne olursa olsun. Hata benim, suç benim, günah benim. Ama o gitmemeliydi.”

Arkasını dönüp dizlerinin üzerine çökmüş olan o koca çınara sarıldı. İhtiyar onun bu halini çok iyi anlıyordu. Omuzunda yutkunarak ağlayan genç adamın sırtını sıvazlıyor acısını dindirmeye çalışıyordu.

“Üzülme” diyordu. “Üzülme. O halen seninle, ve hiç gitmeyecek…”

Cihat Kutluca
20.8.13

Ayrıca Kontrol Et

Gülümse Gülümse Gülümse

Yine herkes neşeliydi… Sahte gülümsemeler… Köyde herkes birbirinin arkasından konuşuyordu… Belkide yeni dünyanın nizamı artık …

Bir Cevap Yazın