Çocuklar Cennet Kokar Henüz derecelendirme yok.

Üniversitede staj yaparken sınıf arkadaşlarım deneme sınavlarında kopya çeken varmı diye dört gözle sınıfı gözetlerdi. Ben dayanamazdım, cennet kokardı çocuklar… Ufalanmış silgilerin arasında, saçlarıyla, küçücük kollarıyla, o yumuşacık okul kıyafetleri ile sorularla cebelleşmesine dayanamazdım. Müdür gelirdi bazen…Nasıl bağırabilirdi bu çocuklara… Ben korkardım gül dalından kopacak diye… Öğrencilerde çok severdi beni… Ah çocuklar… Dersin hocası, ben…

Yaşayan Bir İnsanlık! (Gül Sultan) Henüz derecelendirme yok.

Geçen gün hem abimi hem de İstanbul’u çok özlediğimi fark ettim ve annemle birlikte İstanbul’a gitmeye karar verdik. Abimin henüz bir arabası olmadığı için o metrobüs senin bu metrobüs benim dolaştık durduk İstanbul’u. Metrobüslerden birinde çok ilginç bir hadiseye tanıklık ettik. Herkes kendi havasında birşeyler yaparken; genç bir erkeğin sesi duyuldu kalabalıkta. Mendili olan var…

Düşünceler Henüz derecelendirme yok.

İnsanların hazmedemediği bazı şeyler vardır. Bu durumlarda insan her şeyi alır ama Bir türlü kafasından düşünceleri alamaz. İnsanı aşık eden düşünceler… Bir şehir en fazla ne anlatabilir insana? Tramvayları, okulları, sinema salonları… Gitmek istemediğim ama gittiğim yollar Özlemek istemediğim ama özlediğim Kulaklarımı kapattığım ama duyduğum, duyduğum… İnkar ettiğim, her gün inkar ettiğim ama hayran olduğum…