Ev / Arşiv (2019 Öncesi) / Gülümse Gülümse Gülümse

Gülümse Gülümse Gülümse

Yine herkes neşeliydi… Sahte gülümsemeler… Köyde herkes birbirinin arkasından konuşuyordu… Belkide yeni dünyanın nizamı artık bu şekildeydi… Herşey bir oyun ve bu oyunda her türlü adilik veya doğruluk serbest… Sadece ama sadece tek bir kuralı var bu oyunun, gülümse gülümse gülümse…

Duraksadı… Bu oyunun bir parçası olmak istemiyordu. İçinden ne geçerse onu söylemek istiyordu… Evet, evet bayım… Şu an karşınızda ki bazı insanların buradan defolup gitmesini istiyorsunuz. Cehennemin dibine kadar gitmesini… Ama sana öğretilmeye çalışılan tek bir kuralı var bu oyunun, gülümse gülümse gülümse…

Elindeki ekmeği yavaşça yere bıraktı. Buradan bir şekilde kalkıp gidecekti. Bunu, bunu bile içinden geçenleri söyleyerek yapmak istiyordu. Burada, bu sofranın başında bile bu oyunun kuralı geçerli idi. Elini alnına koydu. Oturduğu yerden kalktı.

– Afedersiniz dedi.

Odasına gitmişti. Kapının arkasında ki sürgüyü çekti. Soğuktu ama bunu hissetmek bile istemiyordu. Yatağına sırt üstü uzandı. Biraz sonra odanın soğukluğu kalın yorganını keten pantolonu ve gömleğinin üzerine çekmeye mecbur bırakacaktı.

Buradaydı. Bazen huzuru bulduğu bazende şikayet ettiği bu dört duvar arasında… Neden eğlenmiyordu. Neden gülmüyordu. Neden gülümsemiyordu, gülümsemiyordu, gülümsemiyordu. Ona göre sadece bu sorunun tek ve açık bir cevabı vardı: İstemiyordu. Bu oyunun bir parçası olmak istemiyordu!

– Yazdıklarımı anlayan birisi olmadığı için, boşadır…

Kulaklarına çalınıyordu bu eski bir şarkı. İçinde bu boşluğu büyütüyordu. Kendisi gibi düşünen birisi daha olsa, boşluğunu paylaşacak ve yok edecekti… Ve biliyordu ki bu insanı bulmadığı sürece asla gerçek huzuru bulamayacaktı.

Dışarı da insanların onu çağırmasından hoşlanıyor değildi… Ve bunu istemiyordu. Bu naz değildi kesinlikle… Şu durumda, şu soğuk yorganın altında yokluğunu hissettiği tek şey peşinden gelebilecek bir dosttu. Kapının sürgüsünün arkasında sırtını duvara yaslayıp bekleyebilecek bir dost… Gerçekliği gülümsemelere tercih edebilecek… Sevincini dünyayı, insanları anlamak için kullanabileecek bir dost… Eksikliğini hissettiği tek şey,,, buydu.

Köyde herkes birbirinin arkasından konuşuyordu. Bu oyunda her türlü adilik serbestti… Ve tek bir kuralı vardı bu oyunun,,, gülümse gülümse gülümse…

Cihat KUTLUCA
(6.11.15)

Ayrıca Kontrol Et

Gül Tanesi

Bir ülkenin padişahı kadar asilsinVe ben seni bir ülkenin halkı kadar görüyorum en fazlaHer an …

Bir Cevap Yazın