Ana sayfa / Cihat Kutluca Blog / Yok (Bir Takım Dertler ve Umursamaz Gülüşler)

Yok (Bir Takım Dertler ve Umursamaz Gülüşler)

En çok defter hediye aldım
Hepsinin girişinde
Yazdıkça beni hatırla yazıyordu.
Oysa ben yazdıkça kendimi bile unutuyorum 

Canım çok sıkılıyor
14 Mart. Seneye de mi böyle olacak
Ondan sonraki seneler de…
Hep azalıyorum.
Hiç bir hayalim ve amacım yok.
Tek başıma kafa dinlemek;
Hayalimin bu kadar küçük olması.
Ve başka hiç bir hayalimin olmaması…

Birisi çıkar karşına.
Hiç sanmıyorum.
Çünkü o da er geç anlar
Ben olmanın
Ne kadar boktan bir durum olduğunu

Yok… Yok… Yok…
Bir yerden çıkıp gelecek…
Yok!
Hakettiğim tek şey yalnızlık
Buna alışmam ve kendi lehime çevirmem lazım.
Kesinlikle yalnız öleceğim;
Önce bunu kabul etmem lazım
Zor da olsa;
Yalnız öleceğim…

İyi değilim
Belki düzelir
Yok.

Kaç kere daha elimi alnıma vurup;
“Yine mi, yine mi yok” diyeceğim.
Kaç kere daha;
“Neden şaşırmadık ki?” diyeceğim
Dünya hiç benim için dönmedi
Yok.
Bir gülüşe kaç hayalim yıkıldı.
Umursamaz gülüşlere
kaç görünmez enkaz bıraktım.
Yine de belli etmedim.
“Gerçekten mi? Nasıl olur?”
Oldu işte.
Gülüyor, ölüyorum.
Gülüyorum sanıyor.
Yine mi?
Yok. Hayır.

Ne sen beni bul
Ne ben gökyüzünden üstüne düşeyim
Yolum karanlık ve yalnız öleceğim
En azından babam gibi olmayacağım
Bu da bir şey.

Kara defterin sayfalarını yırttığım gün
Her şey bir soba kovasında tutuşacak
İzledikçe senden uzaklaşacağım.
Kendimden uzaklaşacağım.
Beklenen sona doğru…
En azından;
Babam gibi olmayacağım

Yok.
Ne yaparsam yalnızım
Nereye gitsem
Huzuru tekrar bulmam imkansız
Yalnızım ve kimin umrunda?
Eski sevgililerim;
Belki sadece adımı bilir.
Ailem, bana bir şey olmasın yeter;
Maddi ve fiziksel olarak…
Gerçi onlar ne yapsın.
Bu aralar çekilmezim.

İyi değilim.
Yalnız öleceğim.
Yaşama amacım kalmamış gibi.
Sahiden;
Çok gülen insanlar çabuk mu ölürler?

Cihat KUTLUCA
14 mart gece

Bir Cevap Yazın