Ana sayfa / Cihat Kutluca Blog / Senin Gibiyim / Herkes Gider / Senaryolar

Senin Gibiyim / Herkes Gider / Senaryolar

(Devamı…) 2. Bölüm

Sobanın yanından ayrıldım. Sağ ayağımı sol dizimin altına alarak yüzüm ona dönük şekilde oturdum. Sağ kolumu kanepenin üst kısmına boylu boyunca uzatarak, sol elimle dizimi ovuşturdum. Şimdi o sobaya bakarken onu yan profilden görebiliyordum.

– “Benim gibi olmak, kolay olmasa gerek…” Yüzünü ekşitti. Gözü halen sobadaydı.

– Sen en azından halen mutluluğu arayabiliyorsun.

– “Sen de ara…” dedim. Neşeli halimiz birden duruldu. Ortamı biraz neşelendirmek için söylediğim bu söz uzun sürecek derin bir sessizliğin fitilini ateşlemişti. Sözler ağzından tane tane çıktı.

– Mutluluk beni 16 yaşındayken bir sokak lambasının altında terk etti.

– … (Kolumu kanepeden indirdim, ayaklarımı düzelttim. Konuşmaya devam etti.)

– O yaştan sonra da hiç çok mutlu olmayı düşünmedim. Sadece yanımda beni hiç terk etmeden oturacak birisini düşünürdüm, benle konuşmasa da olur. Sadece yanımda otursun. Yanımda oturmasa da olur, varlığını hissedeyim yeter. Sonra buna olan inancım da kalmadı.

– Çünkü bir gün herkes gider…
– Evet…

İkimiz de sustuk. Ortam tekrar sessizleşti. Sadece sobadan gelen çıtırtı sesleri duyuluyordu. Gözlerim sobaya dalmış sessizce söylediklerini düşünüyordum. Omuzuma dokundu.

– Çay?
– Hı?
– Çay demliyorum.
– Olur içeriz.

Üstten kulplu çaydanlığı alıp mutfağa doğru yürüdü…

Cihat KUTLUCA
20.11.2021 21:06

Bir Cevap Yazın